Koosje

Dames, jullie zijn allemaal van harte welkom in mijn theekransje! Neem een koekje uit de trommel of klets gezellig mee. De heren mogen natuurlijk ook aanschuiven, graag zelfs!

Ik ben een zogenaamde herintreder (type niet lullen maar pellen). Sommige lezers zullen mij inmiddels herkennen, voor anderen ben ik gewoon Koosje die hier d'r mijmerij over het leven van een thuis werkende moeder ventileert.

Rest mij nog jullie een paar fotootjes van onszelf te tonen. Je zult begrijpen dat ze enkel bedoeld zijn voor een vermakelijke beeldvorming.

___________________________________________________________________

Stront = stront

Nu breekt verdorie mijn klomp! (Ja, sorry, hier ben ik weer..)

Gisteren bedacht ik weer een ludiek plan om die luie hondenbezitters hier in de buurt eens duidelijk te maken dat ik niet gediend ben van die stinkende stront op de stoep. Terwijl ik mijn Peuter naar de speelzaal bracht, en dat is echt maar 400 meter, moest ik uitwijken voor wel 5 hopen van verschillende pluimage.

En nu is het onderhand genoeg.. Tijd voor het volgende plan!

Netjes gewacht totdat diezelfde Peuter vanmorgen een mooi pakketje in de luier had gelegd, luier dichtgeknoopt en mee genomen naar buiten. Netjes legde ik de inmiddels weer open gemaakte luier naast de grootste hoop hondenstront. Zag er best goed uit, al viel het hoopje in de luier in het niet bij hetgeen er naast lag.

Tegelijkertijd komt daar een stationwagon de straat in rijden, de het klaarblijkelijk interessant vond wat ik daar aan het doen was. Ik liep weer terug naar binnen, hij zette zijn wagen in de achteruit en reed heel het stuk achteruit terug om eens goed te kijken wat daar lag.

Rijdt weer terug en spreekt mij nog net voordat ik naar binnen loop aan, vanuit zijn auto, waarom ik daar een luier neer leg. 'Mag ik vragen waarom je daar die luier neer legt?' 'Ja, dat mag', antwoordde ik vriendelijk. Of ik dat normaal vond.

Nee, meneer, dat ís niet normaal. Maar het is nét zo normaal als die hondenstront op de stoep. Ik dacht, leg ik mijn stront er ook even bij. Zullen die luie hondenbezitters vast niet erg vinden. Helaas, meneer kon de link niet leggen. 'Oh is het een schonen luier?' 'U bent toch zojuist gaan kijken..?' ' Ja', 'Nou dan hebt u toch gezien dat hij niet schoon was?'. 'Tja, dan snap ik het niet, waarom leg je die luier daar neer?'.

Stront is toch stront?

Terug in het land der loggers

Hebben jullie een mailtje van het Web-log team gehad met daarin de melding van aanpassingen in de gebruikers voorwaarden? Ik niet..
Met als gevolg dat mijn log ineens op non-actief stond, totdat ik de code verwijderde die de reclamebalk bovenin verborgen hield. Nu ben ik de beroerdste niet en heb ik dat onmiddellijk gedaan en op vraag van Web-log ook direct een mailtje terug gestuurd zodat de log weer geactiveerd kon worden.

Helaas heeft Web-log zélf niet zo'n haast en wachtte ik al vanaf 12 januari op dit moment. Na één mailtje vandaag was het meteen geregeld.

Welkom terug!
En dat reclame blokje hiernaast zou ik wel kunnen verwijderen, maar die centjes gaan (bij het klikken erop) naar Koosjes eigen banknr. Bij voldoende klikjes zal ik de bovenste balk ook verwijderen, beloofd!

Kerstkaarten

Daar komen ze weer hoor, de kerstkaarten. Voorgaande jaren maakte ik er altijd iets bijzonders van, maar dit jaar ontbreekt me echt de zin, inspiratie én tijd. Ik heb nog net zo'n Elf Yourself in elkaar kunnen flansen en verstuurd aan mijn naaste familie, maar daar houdt het wat mij betreft toch echt mee op.

Dat veel mensen er hetzelfde over denken, merk ik aan het gereduceerde aantal kaartjes wat dit jaar op mijn dressoir staat uitgestald. De meeste 'beste wensen' komen toch binnen via mail, Hyves of andere digitale wegen. Eén ding hebben veel wensen gemeen: ze zijn zo onpersoonlijk als een brief die geadresseerd is aan 'de Bewoners van dit huis'.

Het ontneemt mij de behoefte om een kaartje terug te sturen. Waarom zou ik dat doen, omdat het zo hoort? Uit beleefdheid? Om ook maar iets van me te laten horen en me de rest van het jaar weer stil te houden? Ik begrijp ook niet wat de lol is aan het versturen van een voorbedrukt kaartje wat met 19 anderen in een cheap ass kerstbox uit de aanbieding in de overvolle gangen van de Kruidvat stond, waar je even alleen maar je voornaam op hebt gekrabbeld? Of een copy-paste berichtje versturen aan heel je mail adresboek? Nee sorry, ik word daar echt niet warm of koud van.

Eén van de weinige wensen waar ik wél wat langer bij stil stond, was het mailtje waarin men naast de beste wensen schreef het geld wat bespaard was door géén kerstkaarten te versturen, geschonken was aan een goed doel.

En dat is toch een best mooie kerst gedachte!

Krakeling

Is het echt het enige voordeel van een bijholte ontsteking
dat je de luieremmer met het grootste gemak kunt legen?
Of zie ik iets over het hoofd?

Stichting Martijn

Iedereen zal nu onderhand wel van de 'vereniging voor de acceptatie van pedofilie en ouderen-kinderen relaties' Martijn.org gehoord hebben. Eerst vanwege de rechtszaak met het Koninklijk huis, nu ook via allerlei andere wegen op fora of bijvoorbeeld Hyves.

De oproepen om maar vooral de foto's van je kinderen van internet te halen en mee te doen aan handtekeningen acties om Martijn.org te verbieden vliegen me daadwerkelijk om de oren. De internetter heeft weer iets gevonden om aandacht te trekken, om te spammen. Om achteloze mensen gek te maken met onzin verhalen.

Foto's van kinderen verwijderen omdat ze anders kans lopen verkocht te worden via Hyves (de kinderen, niet de foto's..) Kom op mensen (lees: naïeve huismoeders)! Heeft íemand die documentaire waarnaar verwezen wordt in dat Hyves bericht (hoax) ook daadwerkelijk gezien? Lijkt me stug, want hij is nooit uitgezonden. Maar hij werkt wel om menig moeder over de flos te krijgen.

Vervolgens de uitnodigingen voor de Stop Martijn.org Hyve.. Diezelfde huismoeder weer met loze kreten als: "op de brandstapel!", "Achter de trekhaak binden" en "zulke mensen verdienen het leven niet". Sinds een uitzending van de Olifantendoders bij Omroep Brabant ben ik echter anders naar pedofilie en Martijn.org gaan kijken.

Laat ik even voorop stellen dat ik het seksueel mishandelen van kinderen absoluut afkeur en zelfs walgelijk vind. Maar..
Er zijn ook mensen die pedofiele gevoelens hebben maar er niets mee (willen) doen of zich er zelfs voor laten behandelen. Is het niet goed dat deze mensen ergens voor hulp en/of lotgenoten terecht kunnen, zoals bij Martijn.org? Is het niet beter dat deze mensen eventueel naar (onschuldige) foto's* kunnen kijken dan daadwerkelijk een kind seksueel aan te raken of erger?

*Kinderporno keur ik ook zeer zeker af! Hier zijn immers seksuele handelingen tussen volwassenen en kinderen voor nodig.

Wat nu weer?

Wat nu weer eens te schrijven? Ik zou het eens kunnen hebben over het feit dat mijn dikker wordende buik nu ineens publiekelijk bezit schijnt te zijn, in tegenstelling tot de eerste zwangerschap. Maarja, dat is zo'n uitgemolken onderwerp. Niet interessant.
Of zal ik weer eens iets vertellen over al die hondenstront die ik op weg naar de supermarkt tegen kom en waar mensen zelfs al kleine Hollandse vlaggetjes in gestoken hebben voor een sfeervoller straatbeeld? Ach, ook daarover is al zoveel te lezen bij Koosje. Alhoewel het enorm veel Google bezoekers als vliegen afkomen op stront van honden, vind ik het een beetje saai worden om wederom te schrijven over de arrogantie van die baasjes. Want wat schiet ik ermee op?

Weet je wat? Ik zal het eens over het weer hebben.. Want dat is ook niks!

Das habe ich ja noch nie erlebt!

Verslaafd?

Mensen in mijn omgeving roepen wel eens dat ik blog verslaafd ben, zelf vind ik dat wel meevallen. Maarja, de test bewijst het tegendeel:

72%How Addicted to Blogging Are You?

Plaatje hier, plaatje daar

Regelmatig struin ik door log land en verbaas me over de hoeveelheid foto's van veelal privé aangelegenheden die ten toon gespreid worden. Daar ik geregeld een aantal ouder-kind logjes bezoek, zijn dit meestal foto's van (kleine) kinderen. Kind zit te eten, kind ligt te slapen, kind zit bloot in bad.. Allemaal heel leuk om te zien natuurlijk,

maar,

er zijn ook toeschouwers die iets andere bedoelingen hebben met die foto's!

Zo kwam ik vanmorgen op een log waar de moeder totaal flipte nadat een foto van haar kind was gesignaleerd op een pedofielen site. (Ik noem de log hier niet, om die ongewenste toeschouwers niet op ideeën te brengen.) Tja.. denk ik dan. De reacties logen er niet om, de één nog feller dan de ander. "Nu ga ik oppassen met mijn foto's" las ik daar, terwijl heel hun log er vol mee staat. Wanneer die pedo haar log gevonden heeft, vind hij op die manier al die anderen ook wel.

Bovendien, ik begrijp dat je als moeder je kind niet op zo'n site wilt zien. Maar is dat niet altijd beter dan dat je kind wordt lastig gevallen door een pedofiel die thuis géén pedo forum kan bezoeken en daarom op straat aan z'n trekken probeert te komen?

Zelf ben ik ook moeder weet dat je graag met je kind wilt pronken, dat je het leuk vindt om foto's met andere moeders te delen. Dat het geweldig is om je kind via het internet aan familie te laten zien, dat de trotse Oma haar vriendinnen wil imponeren met jouw website. Maar beseffen deze moeders zich wel dat een foto NOOIT veilig is op internet? Dat je een foto jaren later misschien nog terug kunt vinden, op internet, maar ook op een computer van een wildvreemde?

Er werden allerlei tips gegeven om je foto's te beveiligen. Rechter muis klik deactiveren, een watermerk in je foto's plaatsen, foto's achter een wachtwoord.. noem maar op. Al die manieren zijn te omzeilen. Met een Mac bijvoorbeeld kun je de foto's tóch gewoon naar je bureaublad slepen, die hebben immers geen rechtermuisknop. Een watermerk, dat was misschien nog de meest naïeve tip! Enige wat je ermee bereikt is dat men over 5 jaar nog weet wie de foto gemaakt heeft wanneer je hem terug ziet in een YouTube filmpje. En een wachtwoord, tja, ook dán weet je niet precies wie dat wachtwoord via mail allemaal doorgespeeld krijgt.

Ik draai al heel wat jaren mee op internet en heb ook al heel wat foto's geplaatst. Het toppunt was wel de foto die ik op Ebay tegen kwam, te koop aangeboden op een shirt! Dus geloof me alsjeblieft als ik zeg dat de meest veilige manier om je foto's te beschermen tegen wat voor misbruik dan ook is ze gewoon níet op het net te plaatsen. Punt.

Teveel baby borreltjes..

Mijn excuus voor het niet aanvullen van dit log met mijn mijmeringen.. Ik heb een tijdje geleden iets teveel baby borreltjes genuttigd volgens mij. Met als gevolg dat Dreumel er over een half jaartje een broertje of zusje bij krijgt!

En no-way dat hier een baby borrel georganiseerd wordt..

Borreltje

Onlangs zijn goede vrienden van ons ouders geworden van hun eerste kindje. Moeder en kind zijn gezond, wat wil je nog meer? Nadat we ze per telefoon uitgebreid gefeliciteerd hadden was het wachten op het geboortekaartje.

Omdat ikzelf nogal wat uh, affiniteit heb met geboortekaartjes, vind ik dat altijd spannend! Wat hebben de ouders uitgezocht, is het eventueel speciaal ontworpen en door wie? Staat er misschien zelfs een foto op?

Vandaag lag het kaartje in de bus. Origineel! De goede vrienden hebben pluspunten gescoord! Maar wacht, er zit nóg een klein kaartje in de enveloppe..

Of we ook naar de babyborrel komen, over 1,5 maand.

Dat vind ik nu altijd zo'n domper he.. Een babyborrel. Geen tijd om even rustig met de kersverse ouders te praten, om de nieuwbakken baby even mee te maken, om je persoonlijke cadeautje met de beste wensen te overhandigen.

Nee.. Meestal is er een tafel waar de cadeautjes op gedumpt worden. Als je geluk hebt komt er een stikkertje met je naam op zodat de ouders weten van wie het afkomstig is. Dan is er nog een tafel waar je een beschuit met muisjes mag pakken en misschien zie je ergens tussen die twee tafels in een maxi cosi waarin de baby ligt te slapen.

Je wilt de keuze van de ouders natuurlijk respecteren, maar het liefste bel ik ze op of we niet eerder langs mogen komen. Twee opties, of ze vinden het prima, of ze zéggen dat ze het prima vinden maar willen eigenlijk dat we alleen naar de babyborrel komen.

Niet leuk, die kleine borreltjes.

Krakeling

Wat zou er gebeuren wanneer onze poes
in de schrikdraad over de schutting
van de buren valt?

Mammaaa!

Ik plan mijn computer werkzaamheden zo, dat ik ze kan doen wanneer Dreumel in dromenland is. Maar soms is een klus nog niet af en tja, dan moet Dreumel maar even mee naar mijn studio (lees: zolder).

Er is daar genoeg speelgoed voor Dreumel, maar ook deurtjes, laadjes, knopjes om mee te spelen. Tot voor kort ging dat redelijk goed, maar sinds de laatste paar dagen is het geen huilen meer maar brullen wanneer ik ook maar een stapje richting mijn stoel zet.

Dreumel komt dan aan mijn been hangen, krijst echt alles bij elkaar en begint te zweten. Ja, als ik het raam dicht moet maken omdat de buren anders denken dat ik Dreumel elke keer over mijn knie leg, dan wordt de studio al snel een sauna.

Nadat Dreumel zo'n tien minuten lang mijn broekspijp uit de plooi heeft getrokken en ik het écht niet langer mee aan kan horen, til ik Dreumel op om een goede knuffel te geven. Het brullen gaat dan langzaam over in van die diepe snikken, het hoofdje wordt op mijn schouder gelegd, de handjes om mijn hals en Dreumel knapt weer op.

Speciaal voor Dreumel staat er een kapot toetsenbord naast het échte en daar wordt dat een denkbeeldige chatsessie gehouden. De pretoogjes glinsteren weer, Mamma geeft weer aandacht. Eind goed al goed.

Tandloosje

Ik voelde mijn tanden los zitten.. Ze bleven nog aan elkaar hangen door de plaatjes beugel, maar al snel hield ik een rijtje uitgevallen tanden in mijn hand. Ik voelde aan mijn kiezen. Had ik dat maar niet gedaan, want ook die lieten los! Ik was totaal in paniek. Snapte niet waar het door kwam. Pijn deed het niet, maar het idee dat ik zonder tanden verder door het leven moest maakte me erg bang.
Eindelijk bij de tandarts aangekomen controleerde die de overgebleven tanden in mijn mond. Nee, niet doen!! Niet aankomen! Te laat.. Ook de laatste tanden vielen eruit.

En toen.. Hoorde ik Dreumel vanuit zijn bedje. Manlief stond al onder de douche. Gelukkig, het was een droom!

Dromen over mijn tanden die los zaten of zelf uitvielen had ik in het verleden best vaak. Sinds ik zwanger ben geweest heb ik ze niet meer gehad, tot  vannacht. Nu geloof ik dat sommige dromen iets betekenen. Zeker omdat dit zo'n terugkomende droom is. Helaas zijn de analyses erg verschillend.

Ik lees dat het verliezen van tanden zou staan voor het verliezen van kracht en agressie. De droom zou aangeven dat ik assertiever moet worden, dat mijn mening er wel degelijk toe doet. Een andere uitleg is dat zulke dromen gaan over onzekerheden over mijn uiterlijk en hoe ik op anderen over kom. Dat ik bang zou zijn voor schut gezet te worden of dat ik mezelf belachelijk zou maken.

Volgens Georg Fink, die de Dromenencyclopedie schreef, betekent het vooral een verlies van energie. Bij jonge meisjes kan het te maken hebben met het verlies van de maagdelijkheid. Die laatste uitleg kan ik in elk geval uitsluiten.

Artemidorus is een Griekse sofist die leefde in de 2e eeuw na Chr. Zijn droomanalyses werden vastgelegd in Oneirocritica. Als een van de eerste omschreef hij deze droom. Volgens hem stond de bovenste rij tanden symbool voor huiseigenaren, de onderste voor slaven. In mijn droom verloor ik beide rijen en dat zou betekenen dat het hele huishouden iets boven het hoofd hangt.

Over het algemeen heeft zo'n droom niet veel goeds te betekenen. Ik las zelfs over het verlies van iemand om wie ik geef.. Misschien moet ik maar gewoon even naar de tandarts gaan.

Zijn jullie dromen bedrog of laat je ze liever in vervulling gaan?

Oproep Bond tegen Hondenstront

Naar aanleiding van dit logje over hondenstront, kreeg ik een mailtje van Samira, redactrice bij een publieke omroep. Ze wilde graag met me in contact komen omdat ze geïnteresseerd is in mijn 'strontverhaal'. Nu stel ik enige prijs op mijn privacy en heb ik vriendelijk bedankt, maar haar wel hulp aangeboden door een oproepje te plaatsen op mijn log.

Samira schreef:
"Ik ben op zoek naar mensen die hun overlast verhaal voor de camera kwijt willen. De titel van het programma zal worden ‘Op de Bon’. Het programma gaat grotendeels over bekeuringen krijgen. Één van de onderdelen uit het programma gaat over overlast van je buren of buurtbewoners. Voor het programma gaat het om de overlast waar je een bekeuring voor zou krijgen als een politieagent het ziet.

Bijvoorbeeld:   
De buurman parkeert de auto erg ver de stoep op waardoor er amper loop ruimte is om bij de achterdeur te komen van mijn woning
De buurvrouw bindt haar vuilniszakken niet goed dicht. Er blijft daarom afval achter, dat onder andere voor mijn deur rond blijft slingeren.
Een buurtbewoner laat altijd zijn hond op de stoep poepen.

Graag kom ik dan ook in contact met andere gasten op jouw site die hun overlast verhaal voor de camera willen vertellen. De berichten die geplaatst zijn door Barbara, Wolkje en Margriet zijn verhalen die aansluiten op het programma. Ik hoop dat je me in contact kan brengen met deze gasten."

Bij deze dus mijn oproep! Spreekt dit je aan, mail me dan gerust via het mailformulier, zodat ik je Samira's contactgegevens kan sturen.

Koosje groet u!

Afgelopen week hebben manlief, Dreumel en ik een heerlijke tijd gehad in het Friese land. Het weer zat mee, ons verblijf was schitterend en de mensen zijn daar oh zo vriendelijk!

Het beloofde een prachtige dag te worden, dus huurden we een paar tweewielers plus kinderzitje en trokken erop uit. Onderweg kwamen we mensen tegen die hetzelfde idee hadden, al dan niet met kinderzitje. Ook zagen we veel schooljeugd op weg naar huis. Jong en oud genoot met ons van het mooie weer.

Maar waar ik nu naartoe wil.. Al deze mensen stonden blijkbaar vooraan in de rij toen 'beleefdheid' uitgedeeld werd. De één na de ander groette ons met een mooie glimlach als afsluiter. "Hallo!" "Dag" "Goendei" "Hoi" vloog ons om de oren. Oud, jong, scholier of boer, iedereen groette ons.

En dát zouden meer mensen moeten doen. Niets zo ergerlijk als passanten die je niet eens aan kunnen kijken wanneer je een pasje opzij maakt om beiden over de stoep te kunnen met je kinderwagen. Of buren die het te hoog in de bol hebben om je even vriendelijk aan te kijken, laat staan gedag te zeggen, wanneer je beiden de container buiten zet. Brrr ik krijg daar echt kriebels van.

Waar zou het toch aan liggen, dat die Friezen zo beleefd zijn? Mijn ouders hamerden er vroeger op dat ik "u" zei tegen volwassenen, dat ik "wat zegt u" zei als ik het niet verstond en dat ik "dankjewel" zei als ik een koekje kreeg. Dat zit er bij mij in geprogrammeerd en gaat er niet meer uit. Ik hoop Dreumel ook zo beleefd in de maatschappij af te leveren. Maar gaat mij dat lukken tussen al die zogenaamd vrij opgevoeden hier? Of zou ik daarvoor naar Friesland moeten verhuizen?..

Arti Farti Dreumel

Is het niet práchtig, de tekening die ik zondag voor moederdag kreeg!? Let vooral op het levendige gebruik van kleur en de krachtige viltstift streken.

Zondag ochtend werd Dreumel nog even door Manlief aan het werk gezet. Stiften, papier en schortje in de aanslag.. De klus ging van start!

Vorig jaar vierde ik nog op de valreep moederdag met carpacio op bed (ja, 9 maanden was ik geheel carpacio onthouder). Dit jaar ging toch te boek als de eerste moederdag met een écht moederdag cadeau.

Dankjewel Dreumel! Mamma vindt jou ook de liefste..

Goochel met Google

Google, lekker overzichtelijk! Door al die verschillende mogelijkheden en benamingen die op elkaar lijken, heb ik vanmorgen per ongelijk mijn Gmail account verwijderd.

KUT!

Mijn mail trek ik altijd binnen via een mailprogramma. Dus het feit dat de webmail voor míj niet meer beschikbaar is (Google schijnt backups te bewaren) is geen ramp. Maar mijn mailadres werkt niet meer! Wél ramp!

Ik háát het wanneer mensen veranderen van mailadres omdat ze bijvoorbeeld een andere provider nemen. Of ze gebruiken alleen het mailadres van hun werk en veranderen van baan. Neem gewoon een Gmail account, dat werkt altijd en overal! Scheelt weer een mailtje naar heel je adresboek met een verhuisbericht. Shit zeg, het ziet ernaar uit dat ik nu óók zo'n bericht moet gaan versturen!

Ik heb Google inmiddels meerdere keren gemaild, maar eer ik daar antwoord op krijg? Geprobeerd mijn username weer te registreren.. Zonder resultaat.

"If Gmail service has been deleted from your Google Account, it can't be re-enabled and the username can't be reused. This means that it's not possible to access or forward the contents of the account."

Heb ik weer.

ps.
Wat zoeken mensen toch in vredesnaam op mijn log!? Nou, dit:
foto man met borsthaar
Helga van Leur zwanger
Waar kak chloor vinden?

Goede raad!

Bedankt voor al jullie goede raad! Het was goed reacties van 'wildvreemden' te lezen die vaak een geheel eigen en onpartijdige kijk op dingen hebben.

Ik moet jullie gelijk geven. Een brief schrijven kost veel energie, die reactie die er waarschijnlijk op komt nog veel meer. Bovendien heb ik in het verleden ook meerdere keren ervaren dat een getypt woord niet altijd over komt zoals het bedoeld is.

Ik laat het er maar bij. Ze maakt (zoals Mevrouw Mikmak en Gras schreven) geen deel uit van mijn toekomst en mijn huidige leven. Het is beter het zo te laten. Ze heeft zich laten kennen en ik ben ervan overtuigd dat het ooit bij haar terug gaat komen. Is het niet via mij, dan wel via iemand anders.

What goes around comes around!
You reap what you sow!

Koosje vraagt raad

Koosje is af en toe kwetsbaar (nee!? ja!). De laatste keer dat de kwetsbaarheid toesloeg was vorige week in het winkelcentrum, alwaar ik een oud collega/vriendin tegen kwam. Zij vroeg me of ik al had gehoord van ander-oud-collega die onlangs bevallen was van een dochter. "Ik heb zojuist een pakje voor d'r gekocht en ga binnenkort op kraamvisite!" Vertelde ze enthousiast.

Ja.. Leuk..

En Koosje liep diep gekwetst en op d'r lippen bijtend om de tranen tegen te houden, de winkel uit.

Gekwetst omdat oud collega mij een jaar geleden een felicitatie kaartje stuurde, nadat ze van mij een geboortekaartje ontving. Hierop stond geschreven dat ze snel de kleine kwam bewonderen. Inmiddels is Beebie omgedoopt tot Dreumel, loopt zelfs al bijna en nog steeds is ze hier niet langs geweest.

Dit alles is zo kwetsend niet, maar er ging uiteraard het één en ander aan vooraf. Het begon in nov. 2003 toen we collega's werden. We bezette met z'n tweetjes één afdeling van het bedrijf en werkten nauw samen. Zelfs préttig. Totdat ik in nov. 2004 op een niet zo'n prettige manier (understatement) m'n baan verloor op de laatste dag, zelfs het laatste uur, van mijn contract. Dit geeft wel aan dat de emoties hoog opliepen maar ik had veel steun aan mijn oud collega. Stond met een bloemetje voor de deur, gaf me nog een Sinterklaascadeautje.. Erg lief!

Ik kon mezelf wel voor m'n kop slaan toen ik haar verjaardag vergat!! Met het schaamrood op m'n kaken stond ik, incluis grote bos bloemen en dito cadeau, bij haar op de stoep. Paar maanden later was ík jarig. Misschien was ze het ook vergeten? Na een jaar wachten ook op mijn volgende verjaardag géén bericht.

Zo zijn er nog een aantal voorvallen te noemen, maar het begint saai te worden.

Punt is dat ze mij het gevoel gaf écht om me te geven, er oprecht voor me te zijn na die minder leuke werk ervaring. Door deze kleine dingen ben ik er vrij zeker van dat ze eigenlijk beter af zou zijn met een carrière als actrice. Met enige moeite had ik het naast me neer gelegd. Totdat ik haar weer tegen kwam..

De titel luidt 'Koosje vraagt raad', dus hier komt 'ie:
Zal ik mijn hart luchten in een digitale brief aan haar, waarin ik aan het einde vraag me gewoon te groeten bij een volgende ontmoeting maar verder door te lopen omdat ik niets met d'r kan? Want dat is het probleem. Ze woont in de buurt dus het zal echt niet de laatste keer zijn geweest dat ik haar tegen het lijf loop. Ik heb haar niets te melden maar toch doet ze uiterst enthousiast.

Actie = reactie, zit nu in mijn achterhoofd. Wanneer ik haar vertel wat me dwars zit, komt er geheid een reactie terug. Kan ik dat wel aan, wordt alles te zeer opgerakeld en is het dat waard? Eerlijk duurt het langst en ze mag best weten dat ze me ontzettend op m'n ziel trapt. Doe ik goed aan een brief?..